Terug naar de Tarot

Sommige mensen ‘moeten er niets van hebben’ en anderen staan ervoor open, zijn er nieuwsgierig naar of weten er alles van: De Tarot.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik als vijftienjarig meisje met m’n moeder de new age winkel binnenliep en al die prachtige tarotdecks in een vitrinekast bekeek. Ik had er al over gelezen en voelde me er enorm door aangetrokken.

Een winkelmedewerkster kwam naar ons toe en vroeg me of ik al ervaring met de Tarot had. Ik vertelde van niet en gaf aan dat ik wel een bepaald deck zag dat me aantrok en dat ik die graag wilde zien.

Ze liet met het deck zien, maar gaf me als tip om eerst met een origineel deck zoals die van Rider Waite te beginnen (welbekend voor de Tarotkenners onder ons). Eigenwijs en vastberaden als ik was, hield ik het toch echt bij het deck dat me aantrok. Daarbij kocht ik een boek van Hajo Banzhaf, waarin alles heel mooi stond uitgelegd.

img_6150Even later kwam ik thuis met m’n prachtige deck kaarten en kon m’n tarotreis beginnen. Aanvankelijk vooral met het duiden van de kaarten voor mezelf en later ook voor naasten en geïnteresseerden in m’n omgeving. Ik vond totaal niet dat ik er nou in het bijzonder een ‘gave’ voor had en wist nooit of wat ik de ander vertelde wel klopte. Ik duidde de kaarten zo goed als ik kon en gaf de ander mee dat deze duiding nooit als ‘heilig’ gezien moest worden. Want dat staat voorop: de kaarten geven slechts een richting aan hetgeen je in je onderbewuste al weet of in ‘de knop’ hebt zitten. De kaarten bepalen jouw koers niet voor je. Ik heb ook geleerd dat de kaarten je geen ‘ja’ of ‘nee’ antwoord kunnen geven; zie het liever als een advies, een aanwijzing in de juiste richting of een spiegel om te tonen wat zich nog verborgen hield en wel ingezien mag worden.

Veel mensen die voor het eerst met de kaarten in aanraking kwamen, vroegen me of het niet ontzettend eng was als je de kaart van ‘de dood’ of ‘de duivel’ trekt. Een logische vraag en een goede ook. Want dit soort vragen kan je inderdaad beter maar vooraf bespreken, in plaats van achteraf als de schrik er mogelijk in zit.
De kaart van ‘de dood’ staat voor een natuurlijk einde aan een bepaalde fase om ruimte te maken voor iets nieuws. Dit kan afhankelijk van de vraag dus heel veel kanten op en hoeft niet onheilspellend te zijn. Al begrijp ik dat de kaart dit wel suggereert door de naam en afbeelding.  Ook de kaart van ‘de duivel’ is lang niet zo griezelig als hij doet vermoeden. Deze kaart waarschuwt namelijk vooral voor valse voorwendselen, illusies, verslavingen en (zelf)bedrog. Geen fijne zaken maar ook niet persé horrorscenario’s.

Toch heb ik de kaarten op een gegeven moment een tijdje laten liggen. Soms vroegen anderen of ik ze weer eens voor ze wilden duiden en dan deed ik dat met veel plezier. Maar zelf voelde ik een tijdje geen behoefte meer hiertoe en had ik het gevoel dat ik meer op m’n eigen ‘kompas’ mocht leren vertrouwen en dat dát gewoon meer dan voldoende was.

Tot voor kort dus. Toen me weer eens gevraagd werd of ik de kaarten wilde duiden en ik merkte dat ik er toch weer wat dieper in wilde duiken. De betekenissen nog wat beter leren kennen en inmiddels twintig jaar ouder (wow, als ik het zo zie staan TWINTIG) :P Ehh.. er twintig jaar verder dus, toch weer wat meer levenswijsheid in mee kan nemen misschien? Daarnaast maakte het lezen van de blogjes van Anne over de Tarot, ook weer een vernieuwde interesse in me wakker. ;)

img_6152Dus bekeek ik m’n ‘oude decks’ weer eens aandachtig en voelde dat het inmiddels twintig (maar écht?) jaar later, tijd was voor een nieuw deck.

De keuze viel op een naar mijn idee prachtig deck met sprekende en mysterieuze afbeeldingen. Ontworpen door Norbert Lösche, genaamd ‘Cosmic Tarot’. Zowel de voor- als de achterkant van de kaarten spreekt me erg aan.

Bij het deck zit er in het doosje ook een klein boekje met uitleg. In dit boekje staat de volgende -voor mij- treffende tekst:

De tarot zal u helpen bij het zoeken van een antwoord. Het antwoord is niet in de kaart te vinden, maar in uzelf. Wanneer u in uzelf kijkt, dient u alles wat dicht bij uw hart ligt niet alleen serieus maar ook liefdevol te behandelen.

Dus zo vervolg ik m’n ‘tarotreis’ weer met veel liefde en zal ik zo nu en dan iets proberen te delen. Puur omdat ik er ook met veel plezier bij anderen over lees en het erg fijn vind er ervaringen over uit te wisselen.
En verder zal ik een ieder die er liever ‘ver weg van blijft’ absoluut niet proberen te overtuigen om er ook maar iets mee te doen; slechts diegenen die vragen of ik het niet ‘eng’ vind, een eerlijk antwoord geven.

5e18c354ec49227c87b02c2ad87d43d2--dovers-tarot-cards

Mission Forever Young #1

Nee, dit gaat niet over een goede anti-rimpelcrème, een vitaliteitsdieet, yoga of botoxbehandelingen! ;) Dit gaat over die geweldige vermogens die voor kinderen vanzelfsprekend zijn, maar bij ‘de eenmaal-volwassen-geworden-mens’ langzaam weg lijken te slijten…
Vermogens waarvan we eenmaal ‘volwassen’ geworden menen dat ze ons niet langer dienen, beter losgelaten kunnen worden en dan ook weg gerationaliseerd worden. Het zijn vermogens die we naar mijn idee nog wel eens onderwaarderen of onderschatten.

stone-heart-1247663_1920

Een hele mooie en misschien wel een van de meest omstreden vind ik het ‘magisch denken’. Een fase die alle kinderen doormaken en waarin het ene kind misschien langer blijft hangen dan het andere. Een verschijnsel waar menig volwassen persoon nog wel wat ‘overblijfselen’ van mee heeft genomen, maar grotendeels lijkt te zijn ‘ontgroeid’. En waarvan ook toegegeven moet worden dat het in bepaalde extreme vormen kan lijden tot psychische problemen. Maar net als met zoveel andere zaken in het leven: in essentie is er geen positief of negatief. Het is net hoe we er zelf mee omgaan en wat we er zelf van maken. Blijven we ‘meester’ over iets of wordt iets ‘meester’ van ons?

Het magisch denken

Je zult er vast wel vaker over gehoord hebben. Maar even voor de goede orde: wat verstaan we eigenlijk onder ‘magisch denken’? Je zou kunnen stellen dat magisch denken de overtuiging is dat je met gedachten of bepaalde rituelen invloed kunt uitoefenen op hetgeen zich manifesteert. De link met ‘bijgeloof’ is snel gelegd. Enkele voorbeelden: Een regenboog, vallende ster of klavertje vier zien en iets wensen, een steentje op straat vinden en deze bij je dragen voor geluk, een bepaald getal kiezen als geluksbrenger, een spreuk opzeggen bij volle maan of een wensbriefje als flessenpost…

Het zijn maar een paar voorbeelden van wat dit allemaal omvat. Er is ook een angstige kant aan, waarbij kinderen bang zijn dat iets vervelends gebeurt doordat ze iets hebben gedacht of gedaan (boze gedachten of vergeten een gelukssteentje mee te nemen).  En ja, je zou inderdaad kunnen stellen dat een ‘dwangstoornis’ al gauw op de loer ligt als je niet uitkijkt en dit magisch denken je beperkt in plaats van sterkt.

Maar waarom zou je dit als ‘volwassen’ persoon dan eigenlijk moeten willen behouden?

Nou, uiteraard moet niks en wil ik ook niemand iets aanpraten wat niet wenselijk is voor diegene. Maar ik zie er zelf de kracht wel van in. En als ik het een beetje kort en bondig uit probeer te leggen, dan komt het hier zo’n beetje op neer: Als je in staat bent om krachten toe te kennen aan je gedachten, bepaalde handelingen (rituelen) of betekenisvolle symbolen zonder dat je daarbij jezelf of een ander schendt… dan maak je het leven toch alleen maar mooier? Sterker nog: je stuurt jezelf aan in positieve richting en richt je kompas op wat je wilt bereiken in plaats van wat je niet wilt bereiken. Het is dan ook eigenlijk wat wordt bedoeld met ‘de wet van de aantrekkingskracht.’

balloon-984229_1920Je zou kunnen zeggen dat kinderen instinctief volgens de wet van de aantrekkingskracht leven. Naarmate we ouder worden en vaak ook ernstiger gaan denken, gaan we vaak ook ernstiger leven. Als we dan ook nog eens reden hebben om aan ons ‘geluk’ en vermogen dit te beïnvloeden gaan twijfelen, omdat het noodlot ons misschien narigheid bracht, dan neemt die ernstigheid vaak toe en het ‘magisch denken’ af. ‘Ja, logisch toch?’ zou je zeggen. Maar helaas winnen we hier niks mee naar mijn idee. Het leven versobert, veel om ons heen lijkt ‘onzin’ en het ‘goudglinsterende randje’ verdwijnt uit onze beleving van de wereld.

Waarom eigenlijk?

 

Wish upon a star

Gisteren waren de Perseïden te zien (een meteorenzwerm). Ik ging er even voor zitten en zag een prachtige duidelijke ‘vallende ster’. Zo eentje met een sterk oplichtende punt en een langzaam dovend staartje. Heel mooi, dacht ik.
Wat uitbleef was die sterke mate van verwondering, van betovering en geluk; zoals ik me die nog heel goed kan herinneren uit m’n jeugd toen ik me dolgelukkig prees, een wens deed en er heilig van overtuigd was dat deze uit zou komen…

En dat gebeurde.

CompassRose-Vintage-GraphicsFairy002b.jpg

Als het kan en ik m’n -al te ernstig geworden gedachtegang- enigszins weer in die magische modus kan krijgen, dan lijkt me dat een mooi voornemen…

 

Hemel op Aarde

Doe je ogen dicht…
Wat is dit?
Ja doe nou maar gewoon even.

houseinahand.png

Doe je ogen dicht (nadat je dit gelezen hebt) en stel je voor dat je op je droomplek bent. Bekijk het maar even goed aan de binnenkant van je ogen. Zie je dat? Daar staat je droomhuis in je droomomgeving. Hoor je de omgevingsgeluiden en ruik je de heerlijke geuren? Het lijkt de hemel op aarde. Hoe voelt het daar? Wat doe je er? Kijk om je heen en ontdek dat er niemand is. Je bent alleen. Je betreedt je droomwoning. Maar er is niemand. Niemand om het mee te delen, geen geliefden, geen plezier.

Nu gaan we naar een andere omgeving. Het is er sober en simpel. Je ziet er niets dat je nou bepaald inspireert.  Maar dan betreed je de sobere woning en vind je jouw geliefden. Het gaat goed met ze en de sfeer is harmonieus. Je deelt in vreugde en hebt het goed samen. Er is liefde, er is plezier.

Waar wil je liever zijn?

 

Het gevoel dat de mooiste plek op aarde je kan geven, wordt slechts opgetild door de liefde die je deelt. Al het andere is bijzaak.

Silvana

 

Gelukszoekers

Een sereen soort onrust
maakt zich meester van hen
Zij die op zoek zijn
naar dat wat steeds
anders is
veranderlijk is
Naar wat vindbaar
maar ontastbaar is
Gevonden
verloren
Hou vast
laat los
Bestaat er zoiets
als bittere euforie
Om wat je hebt
maar niet voelde
terwijl je zocht
naar wat je bent?
© Silvana

De weg van de minste weerstand

Wat doe je als er iets lijkt te gebeuren waarmee je het niet eens bent? Wanneer kom je in opstand en wanneer laat je het over je heen komen?

Laatst was er een beslissing genomen over iets dat ook mij betrof, zonder dat ik ervan op de hoogte was gebracht of er invloed op uit had kunnen oefenen. Dat riep meteen een beladen gevoel op. Ik verkrampte en kon het niet loslaten. Er was constant dat stemmetje van binnen, dat zei dat ik in opstand moest komen en dit niet moet accepteren. Dat ik niet over me heen moet laten lopen. Dat ik geleefd word.

Ik ben er dagen mee bezig geweest.
Op zoek naar de juiste manier van ‘weerstand’ en een gevoel van ‘als ik het niet kan veranderen, heb ik verloren en word ik geleefd.’
Dat bracht een negatieve lading met zich mee en maakte me moe. ‘Het gevecht tegen de golven’.

Maar dan, als ik het van de andere kant bekijk, stel je voor: dat ik me probeer te verzetten tegen zoiets als ‘het lot’. Dat in al die kleinere en grotere alledaagse en minder alledaagse wendingen die soms verzet oproepen, precies mijn bestemming ligt. Dat ik precies ben waar ik zijn moet en het grotere geheel gewoon even niet kan overzien.
Wat zou er dan gebeuren, als ik de weg van de minste weerstand zou kiezen? Word ik dan geleefd? Laat ik dan over me heen lopen? Of drijft het me moeiteloos naar waar ik zijn moet?

Ik ben er nog niet uit, maar ik denk wel dat energie een stuk beter blijft stromen op het moment dat je voor jezelf ‘vrede’ kunt hebben met de ‘onverwachte wendingen’.
Dat wil niet zeggen dat je alles ‘best’ moet vinden. Dat je bijvoorbeeld je ‘schouders ophaalt’ als iemand er met jouw tas vandoor wil gaan of dat je ‘ja en amen’ moet zeggen op alles dat een ander voor jou bedacht heeft, omdat het dan ‘het lot’ wel zal zijn; dat lijkt me dan ook een beetje het andere uiterste.
Ik bedenk me zo dat het gaat om het moment na ‘de actie’. Het moment nadat je hebt toegegeven dat iets weerstand oproept maar de situatie desondanks hetzelfde blijft.
Het moment dat je denkt ‘ik heb alles gedaan wat ik kon en nu?’ Dan is het misschien tijd om voor de weg van de minste weerstand te kiezen en ergens in te berusten…

Zoals ik al eerder schreef: ik ben er nog niet uit voor mezelf.
Vanmorgen kwam ik op de site van Ton Roumen terecht. Wat hij erover schreef, intrigeerde me wel. Je kunt het hier lezen: Ton Roumen over ‘de weg van de minste weerstand’

To go or not to go… with the flow. Is that the question?

 

Vaarwel ‘eindeloosheid’

Het gevoel van de ‘eindeloze zomervakantie’. Wie kent ‘m niet uit z’n kindertijd? De laatste schooldag was voorbij, je had een heel leerjaar achter je en stond ineens voor een vrije zomerperiode met zeeën van tijd! Het leek alsof er geen einde aan die zomervakantie kwam.

child-1435530_1920Zo ging dat jarenlang door en je wist niet beter. Op de middelbare school, op je vervolgopleiding en als je net als ik besloot om ‘juffie’ te worden, behield je deze jaarlijks terugkerende ‘eindeloosheid’. Al weten we maar al te goed, dat het gevoel van ‘eindeloosheid’ met de jaren afneemt en we soms zouden willen dat we nog zo heerlijk tijdloos konden leven als een kind. Want eenmaal ouder en vol min of meer zelf verkozen ambities en ‘verplichtingen’, is het verlangen naar de ‘eindeloosheid’ vooral een verlangen naar vrijheid.

Maar goed, als ‘juffie’ zijnde ben je dus een van die weinige lucky bastards die de ‘eindeloze’ zomervakantie lekker mag houden! -En ja, inderdaad (ik wrijf het er nog maar even in) ook jaloersmakend veel vakantiedagen- Maar dat even terzijde.
pexels-photo-505078Het is nogal een dingetje hoor, die zomervakantie; het hele schooljaar ben je intensief bezig geweest met een of meerdere groepen, met verschillende processen, pieken en dalen, persoonlijke verhalen en dan… mag je het allemaal afsluiten. Heel mooi gemarkeerd door die laatste dag dat alles opgeruimd en afgerond achtergelaten wordt, de bedankjes en afscheidsgebaren ontvangen, de grote zucht van opluchting geslaakt en gedeeld met collega’s, samen de ‘eindstreep’ gehaald en klaar voor dus ‘de eindeloosheid’. Of in ieder geval: de illusie daarvan. Want zoals ik eerder stelde: we weten allemaal dat alleen een kind de gave nog heeft om dat echt zo te ervaren.
Wij kunnen onszelf slechts een paar dagen -of als je geluk hebt, enkele weken- in die illusie wanen, om vervolgens met een schrik wakker te worden en te ontdekken dat er nog maar een week over is voordat we weer terug naar de realiteit gaan en het weer allemaal gaat beginnen…

Wat is nou het hele punt en waarom begin ik erover? Nou… sinds een tijdje ben ik een van de ‘juffies’ die van ‘lucky bastard’ naar ‘foolish bastard’ (zou je misschien kunnen zeggen) ;) is gegaan; sinds ik ervoor gekozen heb (ja je leest het goed) om op een school te werken waar men GEEN ZOMERVAKANTIE heeft!
Het is niet alleen ‘vaarwel’ naar die illusionaire eindeloosheid, maar het is ook ‘vaarwel’ naar de markering van het schooljaar met alle processen en doelen. ‘Vaarwel’ naar het afscheidsmoment met blijk van waardering en het sein om los te laten. ‘Vaarwel’ naar de gezamenlijke ‘zucht van opluchting’. Alles gaat door en loslaten komt voor je eigen rekening. Laat ik los als ik vakantie opneem? Laat ik los als het weekend voor de deur staat? Laat ik los als er een nieuw kalenderjaar begint? Laat ik gewoon lekker -iedere dag- los?

happy.jpegWaarom ik hiervoor gekozen heb, zal ik hier niet uiteen zetten. Het heeft te maken met zowel praktische overwegingen als interessante uitdagingen. Uiteraard niet met de vakantieregeling, al was ik me daar natuurlijk zeker wel van bewust. ;)
Het werpt me in zekere zin terug op mezelf en zet me aan het denken over m’n eigen beleving van tijd en vrije tijd. Want als ik er goed over nadenk, ervaar ik die ‘eindeloosheid’ niet alleen als er een lange vakantie voor de deur staat, maar ook als op vrijdagmiddag het weekend begint: de euforie, de plannen, de zeeën van tijd die je denkt te hebben, blijken op zondagmiddag ook alweer zeer betrekkelijk te zijn.
Het gaat ‘m vooral om dat euforische gevoel. Dat gevoel willen we helemaal niet kwijt. Dat is heerlijk, dat is verslavend. Daar doen we het voor.
Toewerken naar een moment van opluchting, ontlading, los kunnen laten. Of het nou om het einde van de werkdag, het einde van de werkweek of het einde van een periode voor een naderende vakantie gaat. Voor dát gevoel omarmen we de illusie van eindeloosheid maar al te graag…

Ik probeer het mezelf nu dus eigen te maken om iedere dag een beetje van dat gevoel op te roepen; dat ‘vlak voor de zomervakantie’ gevoel. En de blijk van waardering, zucht van opluchting, de afronding, volledige ontspanning en de illusie van eindeloosheid -met hier en daar een kleine aanpassing- gewoon daarin mee te nemen. En ja, de ene dag lukt dat uiteraard beter dan de andere dag… ;)

 

Het juiste moment om te ontspannen is wanneer je daar geen tijd voor hebt.

Sydney J. Harris

‘Nee’ zeggen & uitleggen

Iedereen krijgt ermee te maken: die vragen van anderen waarop je zonder twijfel meteen NEE wilt zeggen. Dan heb ik het uiteraard niet over die simpele ‘Wil je een koekje, lust je worst, mag ik je kussen?’ vragen… ;) Maar over het lastigere werk; die vragen waarvan je hele systeem op ‘scherp’ staat, de sfeer opeens beladen raakt en je denkt: ‘Shi…ttt, ik wil dit niet, maar wat als ik gelijk NEE zeg?’

Vaak zijn het vragen waarbij de ander je laat merken dat je diegene ergens heel erg mee zou kunnen helpen, of blij kunt maken. Waardoor je gelijk al weet dat je de ander zult teleurstellen door ‘nee’ te zeggen of de verwachting van de ander niet waar kunt maken.

Enkele voorbeelden: Je collega is uitgenodigd op een tripje, maar kan alleen mee als jij jouw vakantiedagen kunt ruilen, vrienden met kinderen vragen of je zo nu en dan een avondje wilt oppassen omdat je ‘zo goed met kinderen bent’, een kennis zit in de schulden en klopt bij jou aan, je werkgever vraagt of je een extra project kunt oppakken, omdat het ‘je op de lijf geschreven is’… Nou goed, je kent ze wel.

Er zijn vast mensen die er erg goed in zijn om op een kalme en standvastige wijze duidelijk te maken dat ze er niet de aangewezen persoon voor denken te zijn en dat het dus helaas ophoudt.
Maar als je tot dezelfde groep behoort als ik, dan kost het je wel even wat moeite om je hartslag normaal te houden, niet te gaan hakkelen en de grond stevig onder je voeten te blijven voelen, als men met dat soort vragen komt.
Dan heb je misschien ook wel door schade en schande geleerd dat je geen ‘people pleaser’ hoeft te zijn, je zo alleen jezelf maar tekort doet en je nou eenmaal niet altijd (of zelfs gewoon NIET) aan andermans verwachtingen HOEFT te voldoen.
Wat absoluut niet wil zeggen dat je een ander niet blij mag maken, zo nu en dan tegemoet mag komen en je een keertje mag opofferen. Maar dat je wel goed moet kunnen onderscheiden wanneer het ten kosten van jezelf gaat en je jezelf ondergeschikt maak aan de ander; en wanneer je er echt achter staat en het eerlijk naar jezelf blijft.
Ik denk dat je daar dan een cruciaal verschil te pakken hebt. Voor mij is dat de beste ‘graadmeter’ geworden.

pexels-photo-509189.jpeg

Dus al hakkelend zeg ik zo nu en dan ‘nee’ tegen iemand. Maar dán begint het eigenlijk pas echt… Want na die ‘nee’ volgt er geen punt. Na die ‘nee’ volgt er een zenuwachtig zuchtje, een ongemakkelijk ‘uhhmm…’ en een wat gekunstelde verklaring waarin ik probeer uit te leggen waarom ik zojuist ‘nee’ heb gezegd. Vaak komt er ook nog een verontschuldigende ‘sorry’ en een aanmoedigend ‘maar goed dat je het gewoon vraagt hoor, dat mag altijd.’ :P
Tja… dus dan zeg je ‘NEE’ omdat je jezelf niet tekort wilt doen, maar ga je je vervolgens wel in allerlei bochten wringen om uit te leggen waarom je ‘NEE’ zei en laat je dus merken dat je vindt dat je die ‘NEE’ moet verantwoorden.
Op zich misschien ook niks mis mee, dat is toch aardig? Dat is tenminste niet zo bot. Maar toch moet je er denk ik mee uitkijken. Je geeft jezelf en de ander de boodschap dat je toch een soort ‘schuldgevoel’ over moet houden aan je ‘NEE’. En dát is nou juist waar je eigenlijk van af wilt.

Ook al behoor ik nog tot de club ‘ongemakkelijke NEE-zeggers’, ik merk gelukkig wel dat het echt een kwestie van ‘oefenen’ is. Hoe ‘geijkt en suf’ dat misschien ook mag klinken.
Na een aantal vrij ongemakkelijke ‘NEE’ momenten, komt het bevrijdende gevoel steeds meer op de voorgrond te staan, het schuldgevoel steeds meer op de achtergrond en geeft het me een erg sterk en goed gevoel dat ik mezelf bescherm in plaats van ondergeschikt maak. En dát… bekrachtigt enorm.

Wanneer je ‘ja’ zegt tegen een ander, zorg er dan voor dat je geen ‘nee’ zegt tegen jezelf.

Paulo Coelho

Hoog contrast

yinyang
Zo nietig en zo belangrijk
Leeg maar toch vervuld
Zo kwetsbaar en zo sterk
Onrustig met veel geduld
Incompleet en zo gelukkig
Voorzichtig, een warm open hart
Minder dan alles, meer dan niets
Afwachtend maar snel van start
Niets is wat het lijkt
maar alles wat je ziet
ben ik wel
en ben ik niet
© Silvana
img_5817

Verjaren & bedaren

Dus ik was gisteren jarig. En als je jarig bent, dan vier je feest, krijg je felicitaties, cadeautjes, trakteer je…

Zo is dat van kleins af aan bij mij in ieder geval wel gegaan. En leuk dat ik het altijd vond als kind! Ik kon niet wachten! (Al straalt het er op deze foto niet vanaf haha!) Mijn veel te zoete kantige feestjurkje hing al klaar, de prachtige door mijn moeder versierde traktatiemand vol lekkernijen stond op de grote tafel te prijken, de vele kleurrijke slingers hingen vrolijk aan het plafond en ik was er helemaal klaar voor. Ik voelde me als een ware koningin en ging vol verwachting naar school, waar ik het maar al te heerlijk vond om die dag in de belangstelling te staan. Thuis was het ook feest met de visite. De hele dag hing er al een heerlijk aroma van pastasaus door het huis en de grote roze chipolata taart werd ’s ochtends bij de banketbakker opgehaald. De dag kon niet meer stuk!
Mijn buik kriebelde enorm als de eerste gast de deurbel deed rinkelen en ik met een big smile klaar stond om de langverwachte cadeaus in ontvangst te nemen.

Bedaren

Toch ging het vanaf een bepaalde leeftijd, ieder jaar iets minder kriebelen en leek de hele opwinding rond het feest ieder jaar wat meer te ‘bedaren’. In mijn geval heeft dat denk ik niet met ‘issues rond het ouder worden’ te maken. Misschien werd het ‘in de belangstelling staan’ minder wenselijk of ligt het aan ’t feit dat je zelf ‘de gastvrouw’ moet spelen op je eigen feestje. Misschien worden alle goedbedoelde geschenken ook wel wat overbodig of krijg je op een bepaald moment heel andere ideeën bij het vieren van een nieuw levensjaar…

Omdat manlief en ik heel kort na elkaar jarig zijn, hadden we vorig weekend een feestelijk dagje met alleen naaste familieleden. Dat was voor ons eigenlijk meer dan genoeg om onze verjaardagen te vieren.
Toch voelde het gisteren, op m’n echte verjaardag als meer dan een ‘gewone dag’. Het kan zijn omdat je van kleins af aan zo geconditioneerd bent. Het kan zijn omdat je toch wel heel veel lieve felicitaties ontvangt of omdat je stiekem toch wel vindt dat het jouw dag is!

‘Thirtysomething’

Dus toen ik wakker werd als ‘vijfendertigjarige’, de digitale felicitaties binnenstroomden en manlief heerlijk belegde broodjes had gehaald die we op het balkon opaten, we later een gebakje aan het strand aten en langs de zee wandelden; voelde ik me prima in m’n sas. Dat ik geen verjaardagskriebels in m’n buik had, boeide me eigenlijk niet zoveel. ;)

 

I’m not 35, I’m 18 with 17 years experience ;P


Een cadeautje hoort erbij?

De cadeaus! Als kind zijnde draait het allemaal om de cadeaus. En als je nog niet zolang samen bent met iemand in een relatie, lijken die cadeaus ook nog best veelzeggend en ben je heel benieuwd wat vriendlief voor je uit heeft gekozen en of het wel verrassend of romantisch genoeg is.
Nou, zo één was ik er in ieder geval wel in de beginjaren. En als HIJ dan jarig was, wist ik naar mijn eigen idee altijd wel iets bijzonders te bedenken. ;P Maar om heel eerlijk te zijn, wordt dat na een jaartje of tien toch wel wat moeilijker. En ook echt niet meer zo heel belangrijk, als je het mij vraagt.
Dit jaar besloten wij, gezien onze nieuwe ‘surfhobby’ dat wij elkaar -dus ons- dit nieuwe avontuur en de surf gear cadeau deden! :P Zo! Was dat ook weer gedekt! En als mensen dan vol verwachting vragen: ‘Goh, en wat hebben jullie elkaar gegeven?’ Dan was dat toch ook wel weer een geinig antwoord.

Ik heb er vaak over nagedacht, om het eens heel anders aan te pakken. Er een andere draai aan te geven, in plaats van geschenken voor jezelf, geschenken aan een goed doel te laten doneren of zo… Maar anderzijds denk ik dat je dat ook de ‘visite’ niet moet willen opleggen en het gewoon dan zelf het beste kunt doen.

‘Stiekem’ vind ik dat je ook jezelf gewoon af en toe een cadeau mag geven. Ja, zo’n materieel, tastbaar cadeau bedoel ik. En vrijgezel of niet; die ring komt niet altijd vanzelf naar je toe ;) Dus vond ik het behalen van een nieuw diploma, m’n nieuwe baan en m’n nieuwe levensjaar wel reden genoeg om mezelf niet één maar twee mooie ringen cadeau te doen! :P Eentje met een golfje; een mooi symbool voor het leven, de zee en de zaken waar ik me graag mee bezig houd en eentje met een prachtige aquakleurige steen; symbool voor het water, helderheid en sereniteit.

Ik zie ze als een reminder aan m’n persoonlijke uitdagingen en de schoonheid daarvan.

wavering    aquaring

Wave ring: http://www.myuniquestyle.nl
Aqua ring: http://www.wiezewasjes.nl

Verjaardagen en bruiloften… Of je het viert of niet: een jaartje ouder of een hart gewonnen, het is wat het is en wat je er zelf van maakt.

Go Coconuts Crazy!

Dat je visite krijgt, maar geen zin hebt om de winkels in te gaan op zoek naar iets lekkers voor bij de koffie.

Dan duik ik snel de koelkast en voorraadkastjes in en doe ik een beroep op m’n ‘crea lekkerbekinstinct’. Het is altijd maar afwachten of het ook wel echt lekker is, maar meestal gaat het er opvallend goed in.

Dit keer kwam ik op een idee voor een heerlijke voedzame ‘no bake’ kokosyoghurt taart die ik omdoop tot ‘Crazy Coconuts Pie’! Gewoon omdat ie natuurlijk ‘krankzinnig lekker’ is, het een beetje ‘gek’ is dat je liever de keuken vies maakt in plaats van even naar de winkel rennen en omdat je toevallig ‘gek veel’ producten met kokos in huis moet hebben (dus GEK op kokos moet zijn)!

Crazy Coconuts Pie

Je hebt nodig:

-Graankoekjes (ik gebruik digestives) +/- 10 stuks
-Blok Santen (kokoscrème) 2/3 blok
-Kokosvet 2 el
-Kokosrasp 6 el
-Kokosyoghurt 5 el
-Citroensap 3 tl
-Poedersuiker 5 el
-Zout mespuntje
-Boter of margarine 25 gram
-Jam (abrikozen bij voorkeur) 2 el

 

Werkwijze:

-Verkruimel de koekjes en vermeng met 25 gram boter, 1/3 van de Santen, 1 el kokosvet en het citroensap.
-Druk het mengsel goed aan in een schaal of bakvorm
-Spreid met de bolle kant van een lepel de jam erover uit en oefen druk uit tijdens het glad smeren
-Meng in een kom de kokosyoghurt, de rest van de Santen, kokosvet, citroensap, poedersuiker en zout en klop enigszins luchtig.
-Stort het mengsel uit over de koekbodem en smeer voorzichtig gelijkmatig uit.
-Zet het minimaal een uur  in de koelkast,
-Lekker met een toefje slagroom!

Variatie:

-Heb je nog een blikje ananas liggen? Garneer de taart dan hiermee voor een extra tropisch karakter!

En nu maar zien af te blijven tot de visite er is! Oké, even voorproeven kan ook geen kwaad… ;)