Stilte

48467_native_dood_lg

Een oorverdovende stilte
een verlammende afwezigheid
Wie niet zwijgt moet maar voelen
wie niet spreekt kijkt toe
Wat niet weet deert wel degelijk
als boven water komt
wat verborgen werd
Als liefde niet voldoende blijkt
omdat liefde niet kan redden
wat slechts zelfliefde kan…

© Silvana

620399322

Advertenties

Dé Tijd

En toen was het even helemaal stil op m’n blog… niet om een of andere spannende reden, maar omdat er zowel op persoonlijk- als werkgebied van alles in gang kwam en geregeld moest worden. De tijd vloog, ik werd overspoeld, moest even op adem komen en toen…

Toen was voor mij opeens de tijd aangebroken. DE Tijd!
Een jaarlijks terugkerend fenomeen dat zich volledig meester van mij maakt en me overal bij vergezelt…

pexels-photo-195030Ik heb het over mijn grote Kerstfixatie, -obsessie, -manie, -gekte, of hoe je het ook maar wilt noemen.
Zodra de blaadjes van de bomen vallen wordt er iets wakker in mij dat naarstig op zoek gaat naar allerlei mogelijke manieren om de huiselijke sfeer tot iets magisch en ultiem harmonieus te doen verworden. En dat geldt evenzo voor mijn eigen innerlijke interieur. Die vraagt er dan uit alle macht net zo hard om vervuld te worden met prettige en kinderlijk zoete gedachten aan alles wat het ‘kneuterige’ leven maar extra aangenaam kan maken. Met als gevolg dat ik m’n vrije momenten zoveel mogelijk vul met zaken die dat gevoel opwekken. Ik struin Pinterest af naar nieuwe DIY kerstideeën, maak een bucket list voor achter de adventskalenderdeurtjes, hul het huis in geuren van anijs, kruidnagel, kaneel en sinaasappel, maak plannen voor de feestdagen en bezoek maar al te graag de kerstshows in tuincentra. Oh ja… en decoreer het huis maar al te graag met takken, lampjes, kaarsen en uiteraard de kerstboom (rond 1 december).

Processed with VSCO with e5 preset

Grappig genoeg ken ik genoeg mensen in m’n omgeving die er niet zoveel mee hebben. En uiteraard is dat ook prima. Zoiets staat vrij. Eén van die personen vroeg me eens of ik enig idee had waarom ik er zo in opging en wat het voor mij betekent. De eerst associate die ik ermee heb is ‘harmonie’. Maar ook warmte, geborgenheid, vervulling en betovering… Het zijn zaken die ik koester, waar ik altijd naar verlang en die ik dan ook zeker heel graag zelf creëer en doorgeef. En dat begon al heel jong, thuis maar ook op school; met alle mooie glimmende versieringen, de betoverende muziek en de rituelen voor de kerstdagen. Alle zintuigen worden aangenaam geprikkeld…

En waar zijn dan de ‘vrede op aarde’, ‘onbaatzuchtigheid en barmhartigheid’ in dit verhaal? Ja, uiteraard… die horen erbij. Maar ik blijf van mening dat die er het hele jaar bij horen. Voor mij is dat niet anders rond Kerst…
Je zou kunnen stellen dat het om een kinderlijk soort geluk gaat. Niet al te ingewikkeld, eerder simpel en elementair… Maar voor sommigen misschien wel confronterend simpel. Want als je in het leven te sterk geconfronteerd bent met het gecompliceerde in de wereld en in jezelf en het heeft zich iets te vaak meester van je gemaakt, misschien verbitterd… dan kan je wellicht niet zoveel met die ‘zoete simpliciteit’. Je zou je eraan kunnen ergeren; aan mensen zoals… ik. Je zit misschien niet te wachten op al die zoetsappigheid. En ja, andersom ik net zo goed niet op de bittere tonen die een ijzige wind door de harmonie blazen.

pexels-photo-573298

Terwijl ik dit schrijf denk ik aan het tekenende voorbeeld van ‘Scrooge‘. In het verhaal komt vooral naar voren dat hij een ‘vrek’ is. Maar ik ben van mening dat het niet zozeer om zijn ‘zuinigheid’ gaat, maar des te meer om zijn naargeestig- en enghartigheid en waar deze vandaan komen. Hij moest eerst de confrontatie met zijn ‘geesten’ willen aangaan, om iets van de vreugde toe te kunnen laten. Dit bleef een keuze; hij kon ook verbitterd blijven en anderen blijven afsnauwen; slachtoffer van zijn verleden blijven en het daarbij laten. Toch was het een van de moeilijkste en engste dingen die hij deed; die confrontatie aangaan. Hij dacht zelfs dat hij eraan onderdoor ging…
Dus laten we maar een beetje begrip voor elkaar opbrengen. Niet elkaar willen veranderen of afremmen, maar gewoon respecteren dat we het anders beleven…

Ik kan alleen maar hopen dat ik door alles heen, de betovering met me mee zal weten te dragen. Ik werk met kinderen en ik ben tante. Niets mooiers dan die betovering met kinderen te kunnen delen en vergroten…

Processed with VSCO with e5 preset

 

It’ wasn’t easy to forgive
even harder to forget
Lay down your ghosts
and I will rest the rumours
of my soul

-Lyrics: ‘Ghosts’-August-

 

Earth calling…

Zo nu en dan als ik even niet oplet en volledig in m’n hoofd blijf zitten wegens tal van weliswaar ‘aardse’ zaken die me bezighouden, kan ik zomaar het contact met de aarde een beetje verliezen. Dan heb ik het gevoel dat ik mezelf letterlijk vast moet houden zodat ik niet uit mezelf treed en wegzweef… Dan draait zo’n beetje alles om wat ik denk in m’n hoofd en ook wel voel in m’n hart maar lijkt dat krachtige gewortelde buikgevoel ver weg. Het gevoel dat je voluit leeft, bent en geniet en één bent met alles om je heen.

buddha-1550588_1920

Je zou kunnen stellen dat een beetje gezweef best lekker kan voelen, maar het is toch net even een andere ervaring dan het fijne gevoel van het leven op een roze wolk. Het prettige ‘op een roze wolk gezweef’ kun je namelijk door je hele lichaam voelen; alles is in verbinding en je staat dan wel degelijk in contact met de aarde, alleen dan met zo’n positieve energie dat alles geweldig voelt, wat dus weer een licht gevoel (prettig zweven) teweeg brengt. Maar het minder prettige ‘gezweef’ geeft eerder een sensatie van krachtverlies, gripverlies en energievermindering. Alsof je kern op ‘sluimerstand’ staat, alsof anderen makkelijk om je heen kunnen of zelfs bijna ‘door je heen’. Niet bepaald een wenselijk gevoel…

Dus ja, dan zit er maar een ding op: AARDEN! En dat wil eigenlijk zeggen: letterlijk voelen dat je hier bent, in je hele lichaam, op deze aarde en dat je volledig leeft. Niet alleen in je hoofd en/of hart, maar van top tot teen. En dat vraagt om wat oefening, volharding en vertrouwen in misschien niet zulke ‘aardse’ methodes (hoe ironisch). Een aantal van deze methodes werkt voor mij redelijk goed.

roots-227931_1920

Dat wil niet zeggen dat ik daarmee van het een op andere moment helemaal sterk geworteld ben, want de echte uitdaging zit ‘m in het geaard blijven in situaties waar je opeens een flinke windstoot voor je kiezen krijgt. Dan kan je je zomaar opeens weer een fragiel boompje voelen. Dus ja, laten we even uitgaan van algemene situaties waarin je zoveel tegelijk aan je hoofd hebt, dat je het contact voelt te verliezen.

De methodes waar ik bekend mee ben zet ik hier met liefde even uiteen. Misschien heb je er ook ervaring mee, heb je aanvullingen of kun je er zelf iets mee… ;)

beach-1835213_1920

 

Lichamelijke oefeningen

Met name bepaalde yogaposities zoals de krijgershoudingen, de boom, de berghoudingen, de ploeg en de zonnegroet.

Maar ook fysiek versterkende oefeningen zoals bij planking. Je komt hierdoor meer in je lichaam te zitten, voelt alles bewuster en ontwikkelt letterlijk kracht (energie) in de gebieden waar je dat misschien soms mist.

 

De kracht van stenen

Er zijn tal van prachtige stenen die versterkend op bepaalde chakra’s (energiepunten in je lichaam) werken. Om goed te aarden zijn dat met name de eerste drie chakra’s; de ‘wortelchakra’, de ‘sacraalchakra’ en de ‘zonnevlechtchakra’. Of je iets met stenen hebt, is persoonlijk en ik zal niemand proberen te overtuigen om er iets mee te doen. Zelf voelt het voor mij soms prettig om bepaalde stenen bij me te dragen. De aardende stenen op de foto zijn de de Hematiet, rode Jaspis en de Citrien.

tomato-2425555_1920

 

Goed eten

Het lijkt vanzelfsprekend dat je goed moet eten. Maar als je maar door gaat omdat je het druk hebt, te veel aan je hoofd hebt of haast hebt, vergeet je soms zelfs je hongergevoel. Je gaat het negeren, je hersenen sluiten het buiten. Hongergevoel is ook een buikgevoel; dus weer sluit je jezelf af van je buikgevoel en vervolgens loop je rond met een lege maag, te weinig energie en is het vicieuze cirkeltje weer rond. Goed ontbijten, ijzerrijk voedsel en warm eten trekken de aandacht weer terug naar je buik en geven je letterlijk weer kracht.

 

469519099

 

Lachen!

Maar dan ook echt schaterlachen, niet meer bijkomen van het lachen, buiten adem raken van het lachen… Dat voel je ook in je buik. Dat geeft zoveel energie en het gevoel dat je er weer tegenaan kunt. Als je te veel in je hoofd zit, word je vaak ook heel serieus en blijf je daar dan vervolgens een beetje in hangen. Dus ja, het klinkt simpel ‘lachen’; maar je moet het wel willen opzoeken. Misschien weer eens afspreken met mensen die je aan het lachen maken. Bepaalde films kijken waar je echt om kunt lachen, of iemand vragen je gewoonweg te kietelen misschien? ;P

 

tribal-1215112_1920Muziek

Ook muziek kan aardend werken naar mijn idee. Muziek met lage tonen, een sterke bas of duidelijke drumpartijen, kunnen je even ‘neerzetten’ en een boost geven. Muziek is heel smaakafhankelijk en wat voor de een werkt, heeft de ander niks mee. Een nummer dat ik vaak aanzet als ik op zoek ben naar m’n eigen kracht is het nummer ‘Newgrange’ van Clannad. Beluister met Spotify Maar ook een beetje hardrock/metal op z’n tijd doet wonderen.

 

cinnamon-stick-514243_1920.jpg

 

Geuren

Aardende geuren zijn voor mij: kaneel, oranjebloesem en witte salie. Ze werken verwarmend, verhelderend, opbeurend en zijn krachtig van karakter.

 

 

En natuurlijk doen stevige wandelingen in de natuur het ook altijd goed. Mocht je aanvullingen hebben, ik lees ze graag! ;)

I have to go now… Earth is calling 

 

Triviaal gebaal

Nadat ik me al dagenlang had op lopen vreten over een ‘sim only bedrijf’ dat me liet zitten met een ‘probleem’, was ik het best wel zat. Niet eens dat bedrijf was ik zat, maar meer het gevoel dat me al die dagen steeds weer bezig hield en totaal afleidde van al het écht belangrijke om me heen.

Ik leek wel verslaafd aan het zoeken naar bevestiging van hun nalatigheid en mijn afhankelijkheid. Ieder uur keek ik wel een paar keer of ze al gereageerd hadden op mijn vraag en of er al iets opgelost was. Ik speurde het internet af naar ervaringen van andere klanten om mijn negatieve gevoel te voeden en liet m’n energie wegvloeien om zoiets triviaals… Ik had echt wel wat beters te doen.

Het stomste: je bent je ervan bewust, maar kunt het niet laten. Wat is dat toch? Zijn we verslaafd aan bepaalde gedachtepatronen? Zit het er zo ingebakken, zijn we zo geconditioneerd? Is het typisch gedrag van een ‘control freak’?

Nadat de kwestie eindelijk opgelost was kon ik m’n gedachten weer wat kalmeren en mezelf voornemen om me voortaan niet zo druk te maken om zoiets triviaals. Maar je raadt het al: er dienen zich altijd wel weer andere zaken aan en jawel, voor je ’t weet ligt de verleiding alweer op de loer en maak je je druk om ‘niks’.

Zie die cirkel maar eens te doorbreken!

Je kunt je afvragen of ‘je druk maken (piekeren)’ überhaupt wel een functie heeft. Oké, misschien helpt het je om in actie te komen, voor jezelf op te komen, een standpunt in te nemen en te achterhalen waar je echt behoefte aan hebt… Allemaal niet geheel onbelangrijk! Maar kan dat misschien ook zonder al dat vermoeiende getob?

img_6381Voor mezelf ben ik er wel achter dat ik moeite heb met een gevoel van ‘afhankelijkheid’. Als ik me druk maak om een dienst die niet geleverd wordt, is dat omdat ik me afhankelijk voel. Dus wil ik eigenlijk zelf de touwtjes in handen hebben. Maar stel dat ik alle touwtjes in handen zou krijgen, dan moest ik werkelijk alles tegelijk regelen en kon ik op niemand terugvallen om me te helpen… En denk ik nou werkelijk dat ik alles zelf kan? Ehhh.. nou nee.

Dus misschien moet ik ze maar eens onder de loep nemen, die behoeften en uitzoeken waar ik die meer kan voeden en waarin ik meer kan berusten. Want achter ieder triviaal gebaal, zit eigenlijk een heel ander verhaal… ;)

 

Ik laat je niet gaan

bird+banner+vintage+graphicsfairy002bw

Ik laat je niet gaan
zei de witte maan
De maan?
wat heeft die nou te zeggen
De maan niks
maar de witte maan
die zegt ronduit
Ik laat je niet gaan

Ienne Biemans

die_gartenlaube_1891_020_3

Dit gedicht kreeg ik ooit van een lieve collega bij het afronden van een stage. Al kenden we elkaar niet eens zo heel goed, wist ze met dit gedicht precies de juiste snaar te raken… Op dat moment was ik erg bezig met het openstellen van m’n hart en het durven vertrouwen van mezelf en de ander. Ik zocht bevestiging en zekerheid dat als ik iemand zou toelaten, dat deze me niet zou laten gaan. En op dat moment was er iemand in m’n leven die heel sterk iets triggerde; met in zijn naam, jawel: De Maan.

Voor mij blijft het mooie aan dit gedicht dat er een symboliek in zit die voor iedereen anders kan zijn. ‘de witte maan’ Waar staat die voor? Wat roept het bij jou op? Wat is het verschil tussen ‘de maan’ en ‘de witte maan’?

antique_moon_face-cleaned

De meedogenloze spiegel

cherubframe

Als ik je vraag te denken aan de mensen die je recentelijk tegenkwam in je dagelijks leven, die je op de een of andere manier bij zijn gebleven. Op een prettige of juist onprettige manier, omdat ze je een bepaalde ‘vibe’ gaven, iets op een bepaalde manier zeiden of een houding aannamen die een indruk op je achterliet…

Aan welke mensen denk je dan nu? En welke voelen als prettig en welke als onprettig? Wie trok je aan en wie leek je juist af te stoten? Probeer bij deze twee groepen personen eens een lijstje -al dan niet op papier- op te stellen met jouw associaties bij deze mensen; Hoe kijken ze? Hoe praten ze? Welke woorden of eigenschappen komen er in je op als je aan deze mensen denkt?

Zijn er overeenkomsten tussen de mensen op de ‘prettige lijst’ en op de ‘onprettige lijst’? Zijn er eigenschappen die jij zelf hebt, op de lijsten terug te vinden? Zijn er misschien ook eigenschappen op de ‘onprettige lijst’ die jij wat meer zou kunnen gebruiken, volgens jezelf? Eigenschappen die bij hen wel heel sterk aanwezig lijken te zijn en bij jou soms iets te weinig naar jouw eigen idee?

e440e0733a0ad9b4a3a05b48fdd6d5dfMisschien begrijp je waar ik heen wil… De spiegel.

Nergens kom je jezelf zo tegen als in de spiegel en wel die ene die een ander je voorhoudt. Het is nou niet zo dat iedereen jou die constant met opzet denkt voor te houden, maar zo werkt het en het is onvermijdelijk. -In contact met anderen krijg je altijd en overal spiegels voorgehouden- En soms zie je precies dat waar je zo vrolijk van wordt gereflecteerd door de ander, maar net zo vaak zie je zaken waar je het liefst voor wegvlucht, waar je niets mee denkt te kunnen en waarin je denkt tekort te schieten.
Oftewel: je eigen tekortkomingen.

Het zijn vaak de personen die iets uitstralen dat het tegenovergestelde is van jou. En ja, dat kan je aantrekken maar het kan je ook ontzettend afstoten.
Daarom is het ook niet zo vreemd dat je ook wel eens de eenzaamheid opzoekt. Dat het even genoeg is geweest. Het kan soms best wel vermoeiend zijn om constant met ‘de spiegel’ bezig te zijn.

Hoe ‘mooi’ het ook kan zijn dat we alles zo duidelijk voorgehouden krijgen, net zo begrijpelijk vind ik het dat we het ook wel eens welletjes vinden. Toch blijven ze zich dan nog aandienen, de ‘lastige spiegels’. Want nogmaals; het is echt niet zo dat iemand die je amper kent jou bewust een beetje loopt te confronteren met je eigen tekortkomingen, het is gewoon wat we zijn: Spiegels. En als je langs een spiegel loopt, kun je of angstvallig door lopen, of erin kijken en zien wat het is dat je momenteel uitstraalt. Maar weg gaat de spiegel niet. Daarbij is het dus logisch dat je meer ‘lastige spiegels’ tegenkomt als je niet helemaal lekker in je vel zit en vice versa.

32a0ac183431801570e71eac516b866d--vintage-drawing-vintage-artEn niet geheel onbelangrijk; zelf ben je net zo goed een spiegel voor een ander. Je zou kunnen denken dat je als ‘aardig, vredelievend en loyaal typje’ toch echt geen ‘onprettige spiegel’ kunt zijn, maar daar kun je je weleens in vergissen…
Want stel je voor dat je precies het tegenovergestelde bent van dat en je komt met jou in contact.
Dan kun je misschien best weleens keihard geconfronteerd worden met je
‘ruwe, agressieve en harde’ benadering.
Dat kan net zo ongemakkelijk voelen als andersom.

Als ik iemand tactloos uit de hoek vind komen en er een ongemakkelijk gevoel bij krijg, dan heeft dat veel te maken met mijn overdreven bedachtzaamheid die me soms in de weg kan zitten. Ik zou dan waarschijnlijk wel wat krachtiger over willen komen.
Zo kan die andere persoon zich misschien ook storen aan mij, omdat ik die tactloosheid uitvergroot met mijn tegengestelde altijd zo ‘vriendelijke’ gedrag. De ander zou wel wat bedachtzamer willen zijn, maar weet ook niet zo even hoe…

Of het helemaal om te buigen is, weet ik niet. Maar als het lukt om je ‘tegenpolen’ wat meer te gaan waarderen en bewonderen om hun complementaire eigenschappen, dan kan het heel misschien zo zijn dat het ‘ongemakkelijke’ er een beetje van af gaat en je elkaar zelfs bewust iets te bieden hebt. Een voorbeeld, een hint, een ‘afkijken van’… Dat is, natuurlijk zonder jezelf te willen veranderen in iets dat je niet bent.

Make peace with the mirror and watch your reflection change

Vuur

Spring in het water
doof het vuur
Wie zich niet wil branden
kan beter zwemmen
of zweven
De koele diepte in
of ver boven blijven
van dat
wat beneden op de loer ligt
om te verwoesten
en verslinden
Om te vernietigen
tot as…

Dans om het vuur
voel de warmte
Blijf niet zwemmen
en zweven
Niet omdat je
branden wil
maar wel omdat je
wilt leven.

© Silvana

Terug naar de Tarot

Sommige mensen ‘moeten er niets van hebben’ en anderen staan ervoor open, zijn er nieuwsgierig naar of weten er alles van: De Tarot.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik als vijftienjarig meisje met m’n moeder de new age winkel binnenliep en al die prachtige tarotdecks in een vitrinekast bekeek. Ik had er al over gelezen en voelde me er enorm door aangetrokken.

Een winkelmedewerkster kwam naar ons toe en vroeg me of ik al ervaring met de Tarot had. Ik vertelde van niet en gaf aan dat ik wel een bepaald deck zag dat me aantrok en dat ik die graag wilde zien.

Ze liet met het deck zien, maar gaf me als tip om eerst met een origineel deck zoals die van Rider Waite te beginnen (welbekend voor de Tarotkenners onder ons). Eigenwijs en vastberaden als ik was, hield ik het toch echt bij het deck dat me aantrok. Daarbij kocht ik een boek van Hajo Banzhaf, waarin alles heel mooi stond uitgelegd.

img_6150Even later kwam ik thuis met m’n prachtige deck kaarten en kon m’n tarotreis beginnen. Aanvankelijk vooral met het duiden van de kaarten voor mezelf en later ook voor naasten en geïnteresseerden in m’n omgeving. Ik vond totaal niet dat ik er nou in het bijzonder een ‘gave’ voor had en wist nooit of wat ik de ander vertelde wel klopte. Ik duidde de kaarten zo goed als ik kon en gaf de ander mee dat deze duiding nooit als ‘heilig’ gezien moest worden. Want dat staat voorop: de kaarten geven slechts een richting aan hetgeen je in je onderbewuste al weet of in ‘de knop’ hebt zitten. De kaarten bepalen jouw koers niet voor je. Ik heb ook geleerd dat de kaarten je geen ‘ja’ of ‘nee’ antwoord kunnen geven; zie het liever als een advies, een aanwijzing in de juiste richting of een spiegel om te tonen wat zich nog verborgen hield en wel ingezien mag worden.

Veel mensen die voor het eerst met de kaarten in aanraking kwamen, vroegen me of het niet ontzettend eng was als je de kaart van ‘de dood’ of ‘de duivel’ trekt. Een logische vraag en een goede ook. Want dit soort vragen kan je inderdaad beter maar vooraf bespreken, in plaats van achteraf als de schrik er mogelijk in zit.
De kaart van ‘de dood’ staat voor een natuurlijk einde aan een bepaalde fase om ruimte te maken voor iets nieuws. Dit kan afhankelijk van de vraag dus heel veel kanten op en hoeft niet onheilspellend te zijn. Al begrijp ik dat de kaart dit wel suggereert door de naam en afbeelding.  Ook de kaart van ‘de duivel’ is lang niet zo griezelig als hij doet vermoeden. Deze kaart waarschuwt namelijk vooral voor valse voorwendselen, illusies, verslavingen en (zelf)bedrog. Geen fijne zaken maar ook niet persé horrorscenario’s.

Toch heb ik de kaarten op een gegeven moment een tijdje laten liggen. Soms vroegen anderen of ik ze weer eens voor ze wilden duiden en dan deed ik dat met veel plezier. Maar zelf voelde ik een tijdje geen behoefte meer hiertoe en had ik het gevoel dat ik meer op m’n eigen ‘kompas’ mocht leren vertrouwen en dat dát gewoon meer dan voldoende was.

Tot voor kort dus. Toen me weer eens gevraagd werd of ik de kaarten wilde duiden en ik merkte dat ik er toch weer wat dieper in wilde duiken. De betekenissen nog wat beter leren kennen en inmiddels twintig jaar ouder (wow, als ik het zo zie staan TWINTIG) :P Ehh.. er twintig jaar verder dus, toch weer wat meer levenswijsheid in mee kan nemen misschien? Daarnaast maakte het lezen van de blogjes van Anne over de Tarot, ook weer een vernieuwde interesse in me wakker. ;)

img_6152Dus bekeek ik m’n ‘oude decks’ weer eens aandachtig en voelde dat het inmiddels twintig (maar écht?) jaar later, tijd was voor een nieuw deck.

De keuze viel op een naar mijn idee prachtig deck met sprekende en mysterieuze afbeeldingen. Ontworpen door Norbert Lösche, genaamd ‘Cosmic Tarot’. Zowel de voor- als de achterkant van de kaarten spreekt me erg aan.

Bij het deck zit er in het doosje ook een klein boekje met uitleg. In dit boekje staat de volgende -voor mij- treffende tekst:

De tarot zal u helpen bij het zoeken van een antwoord. Het antwoord is niet in de kaart te vinden, maar in uzelf. Wanneer u in uzelf kijkt, dient u alles wat dicht bij uw hart ligt niet alleen serieus maar ook liefdevol te behandelen.

Dus zo vervolg ik m’n ‘tarotreis’ weer met veel liefde en zal ik zo nu en dan iets proberen te delen. Puur omdat ik er ook met veel plezier bij anderen over lees en het erg fijn vind er ervaringen over uit te wisselen.
En verder zal ik een ieder die er liever ‘ver weg van blijft’ absoluut niet proberen te overtuigen om er ook maar iets mee te doen; slechts diegenen die vragen of ik het niet ‘eng’ vind, een eerlijk antwoord geven.

5e18c354ec49227c87b02c2ad87d43d2--dovers-tarot-cards

Mission Forever Young #1

Nee, dit gaat niet over een goede anti-rimpelcrème, een vitaliteitsdieet, yoga of botoxbehandelingen! ;) Dit gaat over die geweldige vermogens die voor kinderen vanzelfsprekend zijn, maar bij ‘de eenmaal-volwassen-geworden-mens’ langzaam weg lijken te slijten…
Vermogens waarvan we eenmaal ‘volwassen’ geworden menen dat ze ons niet langer dienen, beter losgelaten kunnen worden en dan ook weg gerationaliseerd worden. Het zijn vermogens die we naar mijn idee nog wel eens onderwaarderen of onderschatten.

stone-heart-1247663_1920

Een hele mooie en misschien wel een van de meest omstreden vind ik het ‘magisch denken’. Een fase die alle kinderen doormaken en waarin het ene kind misschien langer blijft hangen dan het andere. Een verschijnsel waar menig volwassen persoon nog wel wat ‘overblijfselen’ van mee heeft genomen, maar grotendeels lijkt te zijn ‘ontgroeid’. En waarvan ook toegegeven moet worden dat het in bepaalde extreme vormen kan lijden tot psychische problemen. Maar net als met zoveel andere zaken in het leven: in essentie is er geen positief of negatief. Het is net hoe we er zelf mee omgaan en wat we er zelf van maken. Blijven we ‘meester’ over iets of wordt iets ‘meester’ van ons?

Het magisch denken

Je zult er vast wel vaker over gehoord hebben. Maar even voor de goede orde: wat verstaan we eigenlijk onder ‘magisch denken’? Je zou kunnen stellen dat magisch denken de overtuiging is dat je met gedachten of bepaalde rituelen invloed kunt uitoefenen op hetgeen zich manifesteert. De link met ‘bijgeloof’ is snel gelegd. Enkele voorbeelden: Een regenboog, vallende ster of klavertje vier zien en iets wensen, een steentje op straat vinden en deze bij je dragen voor geluk, een bepaald getal kiezen als geluksbrenger, een spreuk opzeggen bij volle maan of een wensbriefje als flessenpost…

Het zijn maar een paar voorbeelden van wat dit allemaal omvat. Er is ook een angstige kant aan, waarbij kinderen bang zijn dat iets vervelends gebeurt doordat ze iets hebben gedacht of gedaan (boze gedachten of vergeten een gelukssteentje mee te nemen).  En ja, je zou inderdaad kunnen stellen dat een ‘dwangstoornis’ al gauw op de loer ligt als je niet uitkijkt en dit magisch denken je beperkt in plaats van sterkt.

Maar waarom zou je dit als ‘volwassen’ persoon dan eigenlijk moeten willen behouden?

Nou, uiteraard moet niks en wil ik ook niemand iets aanpraten wat niet wenselijk is voor diegene. Maar ik zie er zelf de kracht wel van in. En als ik het een beetje kort en bondig uit probeer te leggen, dan komt het hier zo’n beetje op neer: Als je in staat bent om krachten toe te kennen aan je gedachten, bepaalde handelingen (rituelen) of betekenisvolle symbolen zonder dat je daarbij jezelf of een ander schendt… dan maak je het leven toch alleen maar mooier? Sterker nog: je stuurt jezelf aan in positieve richting en richt je kompas op wat je wilt bereiken in plaats van wat je niet wilt bereiken. Het is dan ook eigenlijk wat wordt bedoeld met ‘de wet van de aantrekkingskracht.’

balloon-984229_1920Je zou kunnen zeggen dat kinderen instinctief volgens de wet van de aantrekkingskracht leven. Naarmate we ouder worden en vaak ook ernstiger gaan denken, gaan we vaak ook ernstiger leven. Als we dan ook nog eens reden hebben om aan ons ‘geluk’ en vermogen dit te beïnvloeden gaan twijfelen, omdat het noodlot ons misschien narigheid bracht, dan neemt die ernstigheid vaak toe en het ‘magisch denken’ af. ‘Ja, logisch toch?’ zou je zeggen. Maar helaas winnen we hier niks mee naar mijn idee. Het leven versobert, veel om ons heen lijkt ‘onzin’ en het ‘goudglinsterende randje’ verdwijnt uit onze beleving van de wereld.

Waarom eigenlijk?

 

Wish upon a star

Gisteren waren de Perseïden te zien (een meteorenzwerm). Ik ging er even voor zitten en zag een prachtige duidelijke ‘vallende ster’. Zo eentje met een sterk oplichtende punt en een langzaam dovend staartje. Heel mooi, dacht ik.
Wat uitbleef was die sterke mate van verwondering, van betovering en geluk; zoals ik me die nog heel goed kan herinneren uit m’n jeugd toen ik me dolgelukkig prees, een wens deed en er heilig van overtuigd was dat deze uit zou komen…

En dat gebeurde.

CompassRose-Vintage-GraphicsFairy002b.jpg

Als het kan en ik m’n -al te ernstig geworden gedachtegang- enigszins weer in die magische modus kan krijgen, dan lijkt me dat een mooi voornemen…

 

Hemel op Aarde

Doe je ogen dicht…
Wat is dit?
Ja doe nou maar gewoon even.

houseinahand.png

Doe je ogen dicht (nadat je dit gelezen hebt) en stel je voor dat je op je droomplek bent. Bekijk het maar even goed aan de binnenkant van je ogen. Zie je dat? Daar staat je droomhuis in je droomomgeving. Hoor je de omgevingsgeluiden en ruik je de heerlijke geuren? Het lijkt de hemel op aarde. Hoe voelt het daar? Wat doe je er? Kijk om je heen en ontdek dat er niemand is. Je bent alleen. Je betreedt je droomwoning. Maar er is niemand. Niemand om het mee te delen, geen geliefden, geen plezier.

Nu gaan we naar een andere omgeving. Het is er sober en simpel. Je ziet er niets dat je nou bepaald inspireert.  Maar dan betreed je de sobere woning en vind je jouw geliefden. Het gaat goed met ze en de sfeer is harmonieus. Je deelt in vreugde en hebt het goed samen. Er is liefde, er is plezier.

Waar wil je liever zijn?

 

Het gevoel dat de mooiste plek op aarde je kan geven, wordt slechts opgetild door de liefde die je deelt. Al het andere is bijzaak.

Silvana